Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd verdwijnt alles, alles
Je vergeet het gezicht en je vergeet de stem
Als het hart niet meer klopt, is het de moeite van het zoeken
niet meer waard, laat maar, ´t is mooi geweest

Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd lost alles, alles op
De ander die je zo beminde
die je naliep in de regen
de ander die je bij een oogopslag
meende te kennen tussen de woorden
tussen de zinnen en de kunstgreep
van een ijdele eed die oplost
in de nacht
Met het verstrijken van de tijd lost alles op

Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd trekt alles, alles zich terug
zelfs de meest gekoesterde herinneringen
die je bij je draagt van het een of ander smoelwerk
dat je aantrof in de parade van de dood
op zaterdagavond als de tederheid
zich terugtrekt in het gedruis

Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd verdampt het allemaal
de ander in wie je onvoorwaardelijk je vertrouwen stelde
voor wie je alles overhad, je werd er ziek van
de ander die je gouden bergen beloofde
voor wie je je ziel zou verpatsen voor een schijntje
die je naliep als een hond

Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd komt niets meer aan
je vergeet de passie, je vergeet de stemmen
die je influisterden wat de zwervers zeggen:
Kom niet te laat naar huis, en vat geen kou

Met het verstrijken van de tijd...
Met het verstrijken van de tijd gaat alles, alles verloren
En je voelt je bleek worden, een afgebeuld trekdier
en je voelt je verijzen in een onverschillig bed
en je voelt je volkomen alleen, maar het is goed
en je voelt je belazerd door de verloren jaren

Want echt -
met het verstrijken van de tijd
heb je niet langer lief

naar Léo Ferré (1916-1993)

(En zo zingt Birkin het.)