Mijn hart is een telefooncel waarin slechts duiven hokken [...]

In de geblutste bumper
van haar bakfiets ruik ik de diesel
die keihard van gebroken ruiten slaat. [...]

In het adresboek van haar outlook vind ik [...]

in haar iPod tref ik
het gedreun van een verdwaasde baard [...]

"Deze waanzinnnige heeft de voorruit van mijn auto gesloopt en mijn stuurwiel ondergekotst zoals het hoort op nationale feestdagen als iedereen iets viert waar niemand voor is of beter van wordt, op een heel authentieke wijze."

In elk geval is het dé manier om op een website vol motoronderhoud terecht te komen. En zoiets krikt uiteraard je liefdesleven op. De troost van de metafoor. Een soort optocht, of defilé. Mystiek is overal!

Naschift: Handig is om immer het woordje "als" in dit soort gevallen te vervangen door een constructie met "van". En schroom niet dat de lezer in te peperen. En elke metafoor dient tot verrijking of vernietiging van de verbeeldingskracht. "Mooi gezegd" is het toverwoord. De zon? "Gods grote gloeilamp" las ik ooit, ergens. En noemde onze vader Hugo Claus tenslotte niet ooit zijn eikel een "gebarsten krekel"? Het heeft absoluut niets met poëzie te maken, al kan iets soortgelijk wel fungeren als een goede aanzet voor een cryptogram.